Wysokie i okazałe drzewo liściaste o grubym, zwykle nisko rozgałęzionym pniu i rozłożystej koronie wspartej na kilku potężnych, często łukowato wygiętych konarach. Wyróżnia się przede wszystkim dużymi, głęboko i bardzo ostro klapownymi liśćmi, które jesienią przebarwiają się na niezwykle efektowny, jaskrawoczerwony lub purpurowy kolor (stąd nazwa). Dąb czerwony został sprowadzony do Europy z Ameryki Północnej w XVII w. Początkowo był on na naszym kontynencie tylko uprawianym sztucznie drzewem ozdobnym, jednak ze względu na swój ekspansywny charakter szybko zaczął się rozprzestrzeniać w lasach i wypierać rodzime dęby. Obecnie drzewo to występuje dość licznie w europejskich lasach, gdzie jest czasami traktowane jako chwast. W Polsce z uwagi na swoje niewątpliwe walory dekoracyjne dąb czerwony jest jednym z najchętniej sadzonych drzew ozdobnych i stanowi najczęściej spotykany obcy gatunek dębu (także w formie zdziczałej w lasach).
█ Dąb czerwony jest przez niektórych botaników uważany za gatunek szkodliwy. Ma to związek z jego wspomnianym wyżej ekspansywnym charakterem, powodującym wypieranie rodzimych dębów szypułkowego i bezszypułkowego z ich naturalnych stanowisk. Okazuje się także, że pięknie wyglądające, duże i grube liście dębu czerwonego bardzo powoli się rozkładają, czym znacząco utrudniają wegetację roślinom runa leśnego (zaobserwowano, że w lasach z dużym udziałem dębu czerwonego runo to jest zwykle wyraźnie uboższe).

Uwaga. Poniżej ograniczono się głównie do wskazania najistotniejszych różnic pomiędzy omawianym tu dębem czerwonym, a podobnym do niego, jednak częściej występującym w Polsce dębem szypułkowym, którego szczegółowy opis został zamieszczony oddzielnie.

Główny walor dekoracyjny dębu czerwonego stanowią jego głęboko klapowane i bardzo ostro ząbkowane liście, które jesienią przebarwiają się (zwłaszcza u młodych drzew) na niezwykle efektowny, szkarłatnoczerwony kolor. Drzewo to jest łatwe w uprawie, ponieważ posiada znacznie mniejsze wymagania glebowe niż rodzime dęby, a przy tym jest bardziej odporne na niekorzystne czynniki, takie jak mróz, susza, zacienienie czy zanieczyszczenia powietrza. Dodatkową zaletą dębu czerwonego jest stosunkowo duże tempo wzrostu - jest to jeden z najszybciej rosnących dębów.

Poza wymienionymi cechami, dąb czerwony różni się od szypułkowego nieco mniejszymi (osiąganymi w Europie!) rozmiarami (wysokość do 30m) oraz żołędziami, które są bardziej pękate i osadzone na krótkich szypułkach w charakterystycznie spłaszczonych, talerzykowatych miseczkach. Wadą dębu czerwonego z użytkowego punktu widzenia jest stosunkowo niska (w porównaniu do innych dębów) jakość jego drewna. Posiada ono bardzo wyraźne słoje, jest twarde, średnio ciężkie, mało wytrzymałe, włókniste i bardzo porowate. Dąb czerwony żyje znacznie krócej niż szypułkowy - zwykle tylko ok. 300 lat, teoretycznie jednak gatunek ten może dożywać 500 lat.
█ Wg strony Tall Trees, najwyższy dąb czerwony rośnie w Great Smokey Mountains National Park w USA i mierzy 47.64m (jest to więcej niż wynosi europejski rekord rodzaju, należący do dębu bezszypułkowego i równy 44.6m). Największe w Europie drzewa tego gatunku znaleziono w Holandii; piewsze mierzy 39.60m wysokości, drugie posiada pień o obwodzie 5.84m (φ 1.86m). Więcej informacji na temat rekordowych drzew - patrz dodatek Rekordy.

Mimo nieco mniejszych osiąganych rozmiarów, dąb czerwony rośnie szybciej niż szypułkowy, a jego stare osobniki mogą posiadać równie monumentalną sylwetkę. Pień dębu czerwonego jest krótki i gruby, często nieco pofałdowany w przekroju. Dolne konary nawet w przypadku stosunkowo młodych drzew wykazują tendencję do łukowatego wyginania się ku górze. Łukowato wygięte dolne konary występują często nawet u stosunkowo młodych drzew.

		Więcej...
Srebrzystopopielata kora dębu czerwonego długo pozostaje gładka (przypomina korę buka - po lewo). Dopiero u starych drzew staje się ciemniejsza, płytko spękana i chropowata (po prawo).		Więcej...

Liście dębu czerwonego są głębiej i ostrzej klapowane niż u szypułkowego, osiągają też większe rozmiary (nawet do 25cm długości). Na brzegu klap występują zwykle po trzy ostre ząbki zakończone kolcem.

↑ / → Jesienią liście najpierw przebarwiają się na przepiękny, szkarłatnoczerwony kolor, przed opadnięciem przybierają natomiast barwę intensywnego brązu.

← Kwiaty męskie dębu czerwonego są zebrane w luźno zwisające, kłosowate kwiatostany. ↓ Kwiaty żeńskie wyrastają pojedynczo na krótkich szypułkach; posiadają one trójdzielne, czerwone znamię (zdjęcie znacznie powiększone w stosunku do poprzedniego).

Żołędzie dębu czerwonego są grube i pękate, a ich płytkie miseczki mają talerzykowaty kształt.

Inne informacje █ UWAGA. Z moich obserwacji wynika, że dąb czerwony należy do najbardziej wrażliwych na wiosenne przymrozki drzew (dotyczy to zwłaszcza młodych osobników). Temperatury rzędu -3°C występujące często na początku maja mogą powodować przemarznięcie wszystkich liści młodego drzewka w ciągu zaledwie jednej nocy! Na szczęście jednak w takiej sytuacji drzewo po pewnym czasie wytwarza drugi komplet liści. → Przemarznięte podczas wiosennych przymrozków, rozwijające się młode liście dębu czerwonego.

Początek strony

MOJEDRZEWA.PL

Copyright © 2006-2012 by Piotr Gach

Twoja wyszukiwarka

Zobacz też:
Tomasz Niechoda, Janusz Korbel -
Drzewa Białowieskiego Parku Narodowego
Fundacja Stary Las
Elitarny Katalog Stron
Darmowy katalog stron www - dodaj stronę - linki
Łódzkie Obywatelskie Forum Ekologiczne