W skład rodziny bignoniowatych wchodzą przede wszystkim nieduże drzewa oraz krzewy liściaste (w tym sporo lian) oraz stosunkowo niewielka liczba roślin zielnych. Rośliny te są ropowszechnione praktycznie na całym świecie, jednak najbardziej są one związane z klimatem tropikalnym. Wiele gatunków jest sztucznie uprawianych poza swoim naturalnym zasięgiem. W Polsce najpopularniejszymi drzewiastymi przedstawicielami rodziny bignoniowatych są uprawiane tu jako rośliny ozdobne surmie (Catalpa), w tym przede wszystkim surmia bignoniowa (C. bignonioides) i surmia wielkokwiatowa (C. speciosa) oraz milin (Campsis). Ze znanych roślin zielnych należy wymienić bignonię (Bignonia). Liście bobowatych są najczęściej pierzasto złożone (np. kigelia, tecoma), rzadziej pojedyncze (np. surmia). Ustawienie liści jest prawie zawsze naprzeciwlegle lub okółkowe. Liście nie posiadają przylistków. Kwiaty bignoniowatych są obupłciowe i owadopylne. Dzwonkowate lub rurkowate posiadają one najczęściej nieregularny, 5-płatkowy okwiat, przy czym płatki korony są zwykle przynajmniej częściowo zrośnięte, a czasami tworzą długą rurkę. Owoce mają postać łuszczyn lub torebek zawierających oskrzydlone nasiona.